Request a Price Quotation for Photography
EVOCO - Wisdom Part Timers' Batch Party

Covers every aspect of Youth, Virtually.

Request a Price Quotation for Coverage

The Eternal Voyage | Voyager One

The Eternal Voyage Beginning

The Eternal Voyage Voyager One
Click here to read this in Sinhala !
When the sun sets…. I’ve been sitting here for what I feel like a long time with a quill and a paper in my hand. Writing was the only thing I used to love since the days I could hold a book. I stand up and go outside to see the beautiful sunset over the clear horizon. I lean against the rails and let my eyes roam among the warm reddish clouds. I don’t believe in heavens but it’s the times like this that make me wonder the existence of a place of pure bliss.

I suddenly catch a glimpse of a man who is watching me. I look at him right in the eyes so as to understand what he is really up to. He smiles and comes towards me. I smile back. Sometimes my behaviors surprise even myself.

“Did you know that your dress clashes beautifully with all the redness in the sky my dear?”

He talks to me as if he is a friend of mine for years. I try to catch any trace of lust or cunningness in that voice going with my woman’s instinct. But all I feel is the honesty in them. Well may be my dress really does look beautiful in the sun set, who knows!

“This soft sun light makes anything beautiful you know.” I reply him.

“Even those ugly wooden logs look golden” I point to a stack of wooden logs nearby.

“You can’t say it’s the sun light that makes the logs beautiful my dear, imagine there was only sunlight without any of these things to reflect back on. It will be just light, isn’t it? All these things depend on each other.” He goes near the stack of wooden logs and sits in comfortably in a particular flat log near the bottom.

“I find your words interesting”. I go and sit next to him and give him my most friendly smile. I remember long ago I was appreciated lot for this particular smile. The friend making charm some called it.

“Since this is going to be a long journey, why don’t we get to know each other!”.

He nods slowly. “Why, of course my dear! Isn’t this whole life about getting to know each other?”

He takes a big cigar from his pocket and rummages through the other probably for something to lighten it with. I silently watch him. He looks to be in the very last steps of the middle age. The tall built and heavy hands show the traces of a handsome youth. His worn out but well sewn and matched cloths tells a story of a caring and loving lady who is not in his life anymore. A tattoo in his lower arm does not escape my eyes. The word carved in is distorted but the outline of a heart that used to cover that word is still slightly visible.

The afternoon sun shone over the fields and mountains dominating all the lives below. The voyager sat under a big tree in a corner of his field waiting for the sun to go down. Afternoon was his least favorite time of the day. The sharp glowing sun sucked his energy and made him sleepy. He kept looking at the road that ran through the woods to his home. It was a while he began to feel hungry. But the thought of his darling Liza bringing him lunch made his weariness fade a little.

The Eternal Voyage Voyager One He leaned against the tree trunk and closed his eyes letting his mind wander to the past. Long ago Liza came to his next door as a servant girl. She was no more than 12 years old at that time. She was a tiny and frail looking creature with big eyes filled with fear. The work load the tenants gave her was too much for her that he remembers her crying over the huge mountain of dirty dishes she had to clean.

She worked like a slave day and night. Her hair was cut short carelessly and was given the old worn out cloths to wear. The voyager as a little boy watched sadly while Liza cried over her hair. She looked like a little ugly brat with her short hair and bony hands poking out what looked like a brown rag.

He stood on a rock near the fence and watched this poor little girl silently for days. One day he got the courage to talk to her.


She looked at him with her big eyes. He nodded signing her to come near. She hardly moved for a long time but gave him constant stares over the pile of dirty cloths she’s washing. Finally she came near the fence keeping her eyes fixed upon her own palms.

“Do you want a piece of gum?” The little voyager offered her the last piece of gum he had in his pocket. She put out her little hand still not looking at him and ran back to the house. That was their first meeting.

Slowly and eventually they became friends. Liza never grew physically from the 12 old year look she had may be because of the little meal she got from the house she works in. From dawn to dusk she worked like a machine. But in some beautiful moonlit nights she and the voyager would meet in the woods and talk about everything and nothing until the dawn breaks. They talked about stars, mountains and a beautiful world that lies in a faraway place.

“Do you know why the birds are happy always?” Liza might ask him.

“Because they can fly and sing may be?” he may reply.

“No, it’s because they don’t have to do anything. The fly and sing because they can. Not because they have to. That’s why they are happy! Wish I could be like that too…”

In those times she would look at the stars with a dreamy look in her eyes. Day by day the voyager started to admire the sparkle in her eyes hidden under the ugly short hair. One thing may have led to another and voyager remembers him giving Liza the hand to climb the fence on one night. She was holding a tiny stack of all the rags she owned.

The Eternal Voyage Voyager One They laughed and talked in their journey towards the mountains. The voyager has never seen her laugh like that before. They started their life eating a couple of raw mangos they plucked on the way. They laughed making faces when they bite into the sour mango. He loved seeing her laugh. So he made more and more funny faces for her to see.

Liza was a hard working girl. It was no time they had a beautiful cottage in the woods surrounded with flowers. She was so used to be treated brutally that even the slightest expression of love from him meant the world to her. They cropped a felid together, laughing and cuddling while working. Day by day Liza bloomed like a flower in front of his eyes. Her flowing hair and glowing olive colored skin made everyone’s eyes turn. He sometimes took his beauty on to his lap and kissed her slowly thinking about the bony little creature he used to love.

“Can you take these cupcakes to that grand ma who lives under the bridge?” Liza may ask sometimes. She got friendly with all the villagers and they called her the ‘tiny buttercup’ since she resembled a lively little flower when she smiles. The handsome farmer and his hard working beautiful wife impressed the whole village. They were the first invitees to every party. Every couple wanted to be like them. Once or twice a week the villager may invite few of his friends over to the house for the dinner. He loved showing off his wonderful wife and her cooking skills for all. When two of them became three and then four, the tiny cottage got bigger and the fields got wider.

“Wake up…………!”

The voyager woke up with a start to see the smiling face of Liza hovering over him. The sun had gone down a bit but still sharp as ever. He pulled her onto his lap like the old days and felt her weight had increased a bit. She giggled like a little girl.

“You know Liza, I should go to town and buy you some more fancy cloths.”

“Oh shush… you already love me too much. I don’t need to get any better because if you love me even a bit more you’ll blast like a balloon!!!”

The Eternal Voyage Voyager One In dusk he set off to the town to buy the things the village shops did not have. This was a trip he made once in every two weeks. The sky was red with the evening clouds. I trace of dark clouds were at the sight. He quickened his steps to reach the town before the rain. He normally stayed the night at a friend’s place. The heavy rain attacked him mercilessly. He was damp and cold when he got to the town. The town looked haunted without a single soul outside the streets.

He walked to his familiar shop he always visited to buy things. The first glimpse said that something just was not right. It was all draped in black. A closer look showed him that the proprietor of the shop had passed away. The chilly gush of the wind made his skin crawl. In his heart a voice said that he should go home at that very moment.

It was nearing mid night. The atmosphere was dark and damp. He tried to think about the warm and comfortable home. It made him smile. He made his pace quick… soon it turned into a jog and the next thing he knew was that he was running. The voyager was a strong man. He did not feel tired or need to pant. The rain stopped suddenly. But the heavy wind was still blowing. The stars began to appear one by one, the moon was not anywhere to be seen.

His home came to the sight finally. But something made his legs numb. His instincts said that something just was not right. He stood still and took deep breaths trying to make himself calm. The moon came out slowly from under a heavy dark cloud. The voyager could see a pair of big black boots outside the door that did not belong to him. He felt an upcoming rage from the depth of his being and put a hand in the door handle. But a voice inside him said not to open the door.

He slowly walked around the house to the window of their room. A flickering light reflected in the pane of the window. It was open. The naked moonlight stealthily crawled from the opened crack of the window so he can see the inside. What he saw hit him like a heavy blow on the head. His legs were week and the insides were burning. Nothing was clear. He heard a slight moan that made him fall in his knees. He wanted to scream and destroy everything but he never was that kind of a man. He turned away and walked into the night.

For days and days he walked. The past flashed back in his mind time to time. He neither laughed nor cried. He just walked. His face remained emotionless. Nights and days passed. And finally he collapsed in a sea shore. He could see the stars above him and the moon was shining in the clear sky. Then he started to cry. He screamed and laughed hysterically while crying. His mind became clear in the end. The voyager sat on a rock and finally tried to figure out what happened. What he has done or what he has not done to have such a fate.

The Eternal Voyage Voyager One It all looked indifferent in a while. He stood up steadily and walked with his head up to join the eternal voyage.

I look at the voyager and try to find a trace of tears in that face. He looks away. The sun has gone down. I can see the stars beginning to shine in the soft velvety sky.

“Love is such a strange feeling my dear!” he says with a smile.

I let out a long sigh. I hear the everlasting song of the sea as a wail of grief. I stand up and slowly walk to my cabin. I cannot help getting a one last glimpse of this amusing person. I see him slowly rubbing his tattoo. He still has a smile on his face…

Episode One Click Here

The Eternal Voyage Voyager One
හිරු බැස යද්දී... පන්හිඳත් කොළයත් අතැතිව බොහෝ වෙලාවක් මා මෙසේ හිඳි බව මට මතකය. පොතක් යන්තම් අත් පොඩි වලට ගැනුමට හැකිවූ කල පටන්ම ලිවීම මාගේ ලේ තුලටම කා වදී තිබුනා වැන්න.මම නැගිට එලියට පිය මනිමි. හිරු බැසයාමට ආසන්නය. පැහැදිලි ක්ෂිතිජය හරහා හිරුගේ මනස්කාන්ත සමුගැන්ම මාගේ නෙත් පිනවයි.යකඩ වැටට බර දී සිටගෙන ඈත අහසේ රතු පැහැති වළා අතරින් රිසිසේ සැරි සැරුමට මම මගේ නෙත් වලට ඉඩ දෙමි. පොත් පත වලින් කොතෙකුත් කියවා ඇති දේව විමන් පිලිබඳ මහා විස්වාසයක් මගේ සිතේ කිසි දිනක තිබී නැතිමුත් සකල ලොවම ආශ්චර්යයෙන් පිරී යන මෙවන් වේලාවන් දේව ලොවක් පිලිබඳ මගේ අදහස් සසලවයි.

මා දෙස බලා සිටින මිනිසෙකු එක් වනම මාගේ නෙත ගැටේ. මොහු කිනම් කෙනෙකු දැයි සැක හැර දන ගැනුමට මම ඔහුගෙන් නෙත් දෙස කෙලින් ම බලමි. ඔහු මද සිනහවක් පා මා දෙසට පැමිණේ.මම ද නිරායාසයෙන් පෙරලා ඔහු සමග සිනහසෙමි. මගේ හැසිරීම් ඇතැම් විට මාවම පුදුම කරවන සුළුය.

“ඈත අහසේ රතු පාටට ඔබේ ඔය නිල් ගවුම අගේට කැපෙනවනේ!”

ඔහුගේ හඬේ සරාගී හෝ කපටි බවක සේයාවක් හෝ ඇති දැයි සෙවුමට මම තැත් කරමි. ගැහැනියක් වීම තුල මා හට සහජයෙන්ම ලැබී ඇති ගතියකි ඒ.නමුදු අවංක බවක් මිස අන් කිසිවක් එම වදන් වල මා හට හැඟෙන්නේ නැත.ඇතැම් විට සැබවින්ම මගේ ඇඳුමේ වර්ණය දැකුම්කලු විය යුතු ය!

“මේ ලා හිරු එලියට මොකක් වුනත් පෙන්නේ ලස්සනට” මම ඔහුට පිළිතුරු දෙමි.

“අර ලී කොටත් රන් පාටට දිලිහෙන හැටි පේනවනේ.” පැත්තකින් ගොඩ ගසා ඇති ලී ගොඩකට මම අත දිගු කරමි.

“හිරු එලිය නිසාම විතරක් හැමදේම ලස්සනට පේනවා කියල අපිට කියන්න බෑ පුංචි නෝනා.මේ වෙන මුකුත්ම නැතුව හිරු එලිය විතරක්ම ඇති ලෝකයක් ගැන හිතන්ට.එළියක්‌ ඇරෙන්න ලස්සනක් නෑ නේද? හැමදේම එකකට එකක් රඳා පවතිනව අපි නොහිතුවට.”

ඔහු ලි කොට අසලට ගමන් කොට පහතින්ම ඇති පැතලි කොටයක හරි බැරි ගැසී වාඩි වෙයි.

“ඔබ කියන දේ බොහොම ගැඹුරුයි.” මම ඔහු අසල හිඳ මගේ මිත්‍රශීලී ම සිනහව නගමි. මේ සිනහවට බොහෝ පැසසුම් මට ලැබී ඇත. ඇතැමුන් විහිලුවට එයට සිනා ඉනාව යයි ද පැවසූ බව මට මතකය.

“මේ සැරිසැරුමට සැහෙන කලක ගතවෙන්නත් ඇති නිසා... මම කැමතියි ඔබව දැන හඳුනා ගන්න.”

“ඇයි නැත්තේ!” ඔහු හිස වනයි. මේ මුළු ජීවිත කාලෙම අපි කරන්නේ එකිනෙකාව හඳුනා ගන්න ඒක නොවැ.”

ඔහු නිහඬවම සිය සාක්කුවෙන් මහත සුරුට්ටුවක් රැගෙන අනෙක් අතින් එය දල්වන්නට කිසිවක් සොයයි. මම විමසුම් ඇසින් ඔහු දෙස බලමි. පෙනුමෙන් ඔහු මැදි වයසේ අන්තිම හෝරාවන් ගත කරන අයුරකි. උස සිරුර සහ ශක්තිමත් දෑත් කඩවසම් තරුණ කලක තතු පෙන්වයි. ඇඳුම් බොහෝ දුරට වැරහැලි වුවත් ඒවා කදිමට මසා ඇති අයුරු සහ පාට ගලපා ඇති අයුරු තව දුරටත් ඔහු අසල නැති ආදරණීය ගැහැනියකගේ දිගු කතාවක් කියා පායි. අත්ලට පහලින් උඩු අතෙහි කොටා ඇති පච්චයක් මගේ නෙතින් ගැලවෙන්නේ නැත. එහි ඇති අකුරු කියවීමට බැරි තරම් ගෙවී ඇති නමුත් ඒ කුමක් හෝ වචනය වටා ඇඳ තිබූ හදවතක සේයාවක් තවම යන්තමින් දක්නට ඇත.

කෙත් වතු කඳු මුදුන් වලට ඉහළින දිවා හිරු රජයමින් තිබිණ. සිය වගා බිම අසලම උස ගහක යට සෙවනේ හිඳ ගත සැරිසරන්නා හිරු හැරෙන තෙක් බලා සිටියේය.මද්දහන කවත් ඔහුට ප්‍රිය වූයේ නැත. සිය උණුසුම් රැස් වලින් සැරිසරන්නාගේ ශක්තිය බින්දුවටම උරාගත් හිරු ඔහුව නිද්‍රාවක් ආසන්නයටම ගෙන ගොස් තිබිණ. ඈත ගස් අතරින් වැටුණු සිය නිවසට යන පාර දෙස නිතරම බැලූ සැරිසරන්නා නොඉවසිල්ලෙන් පාද සෙලවූයේය.කුසගින්නද යන්තමින් දැනෙන්නට පටන් ගති. නමුත් ඔහුගේ ආදරණීය ලීසාගේ රුව සිය බත් පතද සමග දකින්නට ලැබෙන බව සිතුමෙන් ඇති වූ සතුට කුස්සගින්න ද අභිබවා ඔහුගේ සිතට දැනෙන්නට විය.

The Eternal Voyage Voyager One තමන් පිට දී සිටි ගසටම තවත් ඇලවූ සැරිසරන්නා නෙත් පියාගෙන සිතට අතීතය දක්වා ඔහේ පාවෙන්නට ඉඩ හැරියේය. බොහෝ කාලයට පෙර ලීසා ඔහුගේ අල්ලපු නිවසේ මෙහෙකාරිය විය. බිය ගුළු විසල් නෙත් ද දුර්වල පුංචි සිරුරක්ද තිබුන ඈට ඒ දිනවල යන්තම් වයස දොලසක් වන්නට ඇත.තමන්ට කරන්නට ඇති වැඩ සියල්ල දරාගනු නොහැකිව සමහර දිනවල කඳුළු වගුරවමින් ඇය හඬනු ඔහුට මතකය.

වහලියක මෙන් දිවා රෑ ලීසා දහදිය හෙළුවාය. ඇගේ හිසකෙස් නොසැලකිල්ලෙන් කොටට කපා දැමුණු අතර අඳින්නට පරණ වැරහැලි දෙනු ලැබීය.සිය කපාදමනු ලැබූ හිසකෙස් වෙනුවෙන් ලීසා හඬනු සැරිසරන්නාට මතකය.කොට කොණ්ඩය සහ වැරහැලි අතරින් එලියට ආ කෙට්ටු අතක් සහිත ඇය කැත පුංචි කොලු ගැටයෙක් මෙන් දිස්විණ.

නිවෙස් දෙක වෙන් කරන වැට අසල ගලකට නැගුනු සැරිසරන්නා දින ගණනක් ම මේ අසරණ පුංචි රුව දෙස නිහඬව බලා හුන්නේය. කෙසේ හෝ ඒක දිනක් අයට කතා කෙරුමට ඔහු දිරිය සදාගති.

“ෂ් ෂ් ෂ්....!”

ඈ සිය විසල් නෙත් වලින් ඔහු දෙස බැලුවාය. ලඟට එන ලෙස ඔහු හිසෙන් ඈට සන් කලේය. ඈ සිටි තැනින් සෙලවුනේ නැති නමුත් සෝදමින් සිටි පිඟන් වලට ඉහළින් වරින් වර ඔහු දෙස බැලුම් හෙලීය.අවසානයේ ඈ හෙමිහිට නැගිට දෙනෙත් බිමට හරවාගෙනම සැරිසරන්නා අසලට පැමිණියාය.

“ඔයාට සීනි බෝලයක් ඕනද?” පුංචි සැරිසරන්නා තමා ළඟ තිබූ අවසන් සීනි බෝලය ඇය වෙතට පාමින් ඇසීය.ඔහු දෙස නොබලාම එය තට ගුලි කරගත් ඇය යලි නිවසටම දිව ගියාය.එය ඔවුන්ගේ මුල්ම හමුවීම විය.

සෙමෙන් සෙමෙන් කාලයත් සමගම ඔවුන් මිතුරන් විය. කෙසේ නමුත් ලීසා අවුරුදු දොළහක දැරියකගේ පෙනුමෙන් වෙනස් නොවුනේ ඇතැම් විට අයට ලැබුණු කුඩා බත් පත නිසා වන්නට ඇත.හිමිදිරියේ පටන් ගොම්මන දක්වා වහලියක සේ ඇය වැඩ කලාය.නමුත් සඳ එලිය ඇති ඇතැම් රාත්‍රීන් වල ඇය හා සැරිසරන්නා වන වදුලේදී හමුවී එලිය වැටෙන තුරු බොහෝ දේ කතා කලෝය.සඳ, තරු... සහ මේ සියල්ලන්ටම එපිටින් ඈත දුරක ඇති සුන්දර ලොවක් ඔවුන්ගේ මාතෘකා විය.

“කුරුල්ලෝ හැම මොහොතේම සතුටු ඇයි කියල ඔයා දන්නවද?’ ලීසා ඇතැම් විට ඔහුගෙන් අසන්නට ඇත.

“උන්ට ඉල්ගිල්ලෙන්න පුළුවන් නිසා?”

“නෑ අනේ, ඒ උන්ට කරන්න ඕනමයි කියල දෙයක් නැති නිසා.උන් පියාඹන්නේ උන්ට පුළුවන් නිසා මිසක් ඒක කරන්න වෙන කවුරුත් කියන නිසා නෙමෙයිනෙ.අන්න ඒකයි උන් සතුටින් ඉන්නේ.මටත් එහෙම ඉන්න තිබුන නම්..”

එවන් වෙලාවල ඇය බලාපොරොත්තු දහසක් පිරුණු ඇස් වලින් අහස දෙස බැලුවාය.අපිළිවෙලට කැපූ ඇගේ කොන්ඩයට සැඟවුණු ඒ ඇස් වල නලියන කාන්තිය දිනෙන් දිනම වැඩිවී ආගන්තුකයාට පෙනෙන්නට විය. මෙසේ කල ගත වන්නට ඇති අතර එක් රාත්‍රියක නිවෙස් වෙන් කල වැටෙන් පනින්නට ලීසාට අත දෙනු සැරිසරන්නාට මතකය.සිය සන්තකයටම ඇති ඇඳුම් වැරහිලි ටික ඇය ඒක පොදියකට ඔතා තුරුළු කරගෙන සිටියාය.

The Eternal Voyage Voyager One ඈත කඳු දෙසට ඇවිද යමින් මග දිගටම ඔවුන් මහා හඬින් සිනහ සෙමින් කතා කළෝය.ඇය එසේ සිනහසෙනු ඉන් පෙර කිසි දිනෙක සැරිසරන්නා දැක නැත.මගදී කඩා ගත් ගඩා ගෙඩි කිහිපයක් කමින් ඔවුන් ජීවිතය ඇරඹූහ. එම ඇඹුල් ගෙඩි වලට දෙදෙනාගේම මුහුණු ඇද වෙනු දැක දෙදෙනාම තව තවත් සිනහසුනෝය.ඇගේ සිනහව දකින්නට රුචි කමින් ඔහු ඇයට පෙනෙන්නට දිගින් දිගටම විහිලු මුහුණු සදනු ඔහුට මතකය.

ලීසා බර වැඩට කුඩා කල පටන්ම හුරු වුනු ගැහැනියක විය.පුංචි ගෙයකුත් එය වටා මල්ගොමුත් සැදෙන්නට වැඩි කලක ගියේ නැත.කෘර සැලකුම් වලට බොහෝ කලක සිට හුරු වී සිට ඇයට ඔහුගේ කුඩා ආදර වදනකුත් මහා මෙරක් මෙන් විය.දෙනෙනාම එකතු වී සිනහ සෙමින් තුරුල් වෙමින් දින ගතකොට වගා බිමක්ම අස්වද්දවීය. දිනෙන් දින පෙති විහිදෙන මලක් සේ ඔහුගේ ඇස ඉදිරිපිටම ලීසා සුන්දරව පිපුණා ය.ඇගේ සිනිදු දිගු කෙස් කරල්, දිදුළන ඇත් දල පැහැ සම කවුරුන්ගේත් නෙත් දෙවරක් හැරවීමට සමත් විය. ඇතැම් දිනවල ඔහු ඇයව තුරුලට ගෙන සිප ගනිමින් ඇය කොට කොණ්ඩය ඇති පුංචි කොල්ලෙකු මෙන් ගෙවූ කල ගැන කල්පනා කළේය.

“අර පාලම යට ඉන්න ආච්චි අම්මට මේක ගිහින් දෙනවද?”

කෑමට විශේෂ දෙයක් සැදූ ඇතැම් දිනක ඇය කියයි. ගමේ සියලු දෙනා සමගම මිතුරු වුනු ඇයට ගම්මු සුරතලයට “පුංචි කහ මල් කැකුල” යයි නමක් පටබන්දෝය. කඩවසම් ගොවියා සහ ඔහුගේ නිහතමානී සුන්දර බිරීද සැවොමගේ ම සිත දිනගත්තෝය.

සතියකට දිනක් හෝ දෙකක් සැරිසරන්නා තම යහළුවන්ව රෑ කෑමට තම නිවසට හඬ ගැසීය.සිය බිරිඳගේ විශිෂ්ට ඉවුම් පිහුම් හැමටම පෙන්වන්නට ඔහු ආසා කළේය.ඔවුන් දෙදෙනා තිදෙනෙකු වී සිව් දෙනෙකු වෙද්දී පුංචි නිවහන වඩා විසල් වූ අතර වගා බිමේ දිග පලලද වැඩි විය.


එක් වරම ගැස්සී ඇහැරුණු සැරිසරන්නා සිනහසෙමින් තමන්ගේ මුහුණට එබී සිටින ලීසාගේ රුව දැක්කේය. හිරු අවරට හැරී තිබුනත් තවමත් සැර පහව ගොස් තිබුනේ නැත. පෙර කාලයේ මෙන් තම උකුලට ඇයව ගත් සැරිසරන්නාට ඇගේ බර වැඩිවී තිබෙනු දැණින.ඈ කුඩා දැරියක සේ සිනහ සුනාය.

“තව මොනාහරි ලස්සන ඇඳුම් ටිකක් ඔයාට ගෙනත් දෙන්න ඕන ලීසා...”

“ඔය තියෙන ආදරේ ඕනෑවටත් වඩා ඇති අනේ.තව ලස්සන ඇඳුම් මම ඇන්දොත් ආදරේ වැඩිවෙලා ඔයාව බැලුම් බෝලයක් වගේ පිපිරෙයි!”

The Eternal Voyage Voyager One ගොම්මන් අඳුර වැටෙද්දී ඔහු නගරය බලා පිටත් වුනේ ගමේ කඩ වල නැති දේ කිහිපයක් ගෙන එමටය.සෑම සති දෙකකටම වරක් යන මේ ගමන ඔහුට හොඳින් පුරුදුය.ඈත අහසේ වැහි වළා කඩක් දුටු ඔහු වැස්සට පෙර නගරයට යාම සදහා ආඩි ඉක්මන් කළේය.නගරයට යන ගමනේදී ඔහු රැය ගත කලේ සිය මිතුරෙකුගේ නිවසේදී ය. කෙසේ නමුත් අනුකම්පා විරහිතවම වැස්ස ඔහුට පහර දිනි.නගරයට ලං වෙත්දී ඔහු සීතලටත් වෙහෙසටත් පත වී සිටියේය.කිසිදු මිනිස් පුළුටක් පාරේ නොමැතිව නගරට අමු සොහොනක් මෙන් දිස්විණ.

ඔහුට හුරු පුරුදු කඩයට පියනගුනේ නිරායාසයෙන්මය.හාත් පස පරිසරයට අඳුරු මුසල බවක් අරක් ගෙන තිබිණ.එතන තිබුනේ මල ගෙයකි. ඔහුගේ හිත මිතුරු කඩ හිමියා එදා උදෑසන මිය ගොස් තිබිණ.සීතල සුළඟ ඔහුගේ සියොලඟම හිරි ගඩු මැව්වේය.හදවත ඇතුළෙන්ම නැගී හඬක් ඔහුට කිව්වේ හැකි ඉක්මනට නිවසට පය නගන ලෙසය.

රෑ මැදියම ලං වෙමින් තිබිණි.පරිසරය අඳුරු සහ තෙත් සහගත විය.සිය උණුසුම් නිවස ගැන ඔහු සිතීමට තැත් කළේය.ඔහුගේ මුවගට සිනහවක් නැගින.ඔහුගේ ගමන ඉක්මන් විය... මද වෙලාවකින් ගමන තව තවත් වේගවත් වූ අතර අවසානයේ ඔහු හැල්මේ දුවන්නට ගත්තේය.සැරිසරන්නා ශක්තිමත් මිනිසෙකු විය.ඔහුට වෙහෙසක් හෝ හතියක් දැනුනේම නැත.වැස්ස එක්වනම නතර විය.තරු එකින් එක පෑයූවත් සඳ පෙන තෙක්මානයක නොවීය.

අවසානයේ ඔහුගේ නිවාස දෑස මානයට පෙනෙන්නට ගති.නමුත් කිසියම් දෙයක් නිසා ඔහුගේ කකුල් හිරිවැටෙනවාක් මෙන් ඔහුට දැනෙන්නට විය.ඔහුගේ සිත ඇතුලෙන් හඬක් පැවසුවේ කිසියම් හෝ දෙයක් වැරදී ඇති බවකි.ඔහු එතනම සිටගෙන ගැඹුරු හුස්ම කිහිපයක් හෙලා සන්සුන් වන්නට තැත් දැරීය.සඳ එක් වරම සැඟවී සිටි වලාවෙන් මිදුනේය.ඔහුට අයිති නැති විශාල බූට්‌ සපත්තු දෙකක් ගෙයි දොරකඩ තිබෙනු සැරිසරන්නා සඳ එළියෙන් දුටුවේය.හිත ඇතුලෙන් නැගෙන තරහවක් සමගම දොරට ඇත ගියත් යලිත් සිත ඇතුලෙන් ඈ හඬක් ඔහුට කීවේ හදිස්සි නොවන ලෙසය.

සෙමෙන් නිවාස වටා ගිය ඔහු සිය කාමරයේ ජනේලය අසලට පියමන්නේය.ජනෙල් පියනට වැටී තිබූ මද ආලෝකයකි. එය තිබුනේ ඇර දමා ය.ඇර තිබූ ජනෙල් පලුවෙන් සොරෙන් කාමරය ඇතුලට රිංගූ නිරුවත් සඳ එලිය ඔහුට ඇතුලත පෙන්වීය.ඔහු දුටු දෙය එක්වරම කුලු ගෙඩි පහරක් මෙන් හිසට වැදින.ඔහුගේ දෙපා පැන නැතිව ගිය අතර සර්වාන්ගයම ගිනි ගෙන දැවෙන්නාක් මෙන් විය.එක් වරම සිහින කෙඳිරියක් ඔහුව දන්ගස්සවුඑය්.ඔහුට කෑගැසීමටත් සියල්ලම විනාස කිරීමටත් අවැසි වුවත් ඔහු කිසිම දිනෙක දරුණු මිනිසෙකු නොවීය.ආපසු හැරුණු ඔහු රාත්‍රියට පිය මැන්නේය.

දින ගණනක් ඔහු එලෙස ඇවිදින්නට ඇත.අතීතය ඔහුගේ මනසේ විටින් විට නිවී නිවී දැල්වුනේය.ඔහු සිනහසුනේවත් හැඬුවේ වත් නැත.ඇවිද්දා පමණකි.දින සති ගත වී අවසානයේ ඔහු මුහුදු වෙරළක ඇද වැටුනේය.ඔහුට ඉහල අහසින් දිලිසෙන සඳ ඔහු මුල් වරට දැක්කේය.ඉනික්බිති ඔහු හඬන්නට පටන් ගති.ඔහු කෑගසමින්, සිනහසෙමින් හැඬුවේය.අවසානයේ ගලක වාඩි වුන ඔහු සිදුවූ සැමදේම ගැන සිතුවේය.

The Eternal Voyage Voyager One ටිකකින් ඒ සෑම දෙයක්ම උපේක්ෂා සහගතව පෙනෙන්නට පටන් ගත්තේය.සෙමින් දෙපා වලින් නැගී සිටි ඔහු නොනිමි සැරිසර අරඹන්නට පා තැබීය.

සැරිසරන්නාගේ මුහුණ දෙස බලන මා කඳුලක සේයාවක්‌ සෙවීමට තැත් දරමි.ඔහු අහක බලයි.ඉර අවරට ගොස්ය.පැහැදිලි අහසේ එකින ඒක තරු පිපෙනයුරු මට පෙනේ.

“ආදරේ කියන්නේ මහා පුදුම දෙයක් පුංචි නෝනා...” ඔහු සිනහ සී පවසයි.

මම දිගු සුසුමක් හෙලමි.නොනවත්වා වැයෙන සයුරේ ගීතය මට ඇසෙන්නේ වැලපුමක් මෙනි.මම සෙමින් නැගිට මගේ කුටියට පිය නගමි.

තවත් එක වරක් සැරිසරන්නා දෙස නොබලා සිටීමට මට නොහැකිය.ඔහුගේ අතේ කොටා ඇති පච්චය ඔහු සෙමින් පිරිමදින අයුරු මට පෙනේ.ඔහුමේ මුවගේ ඇත්තේ මද සිනහවකි...

Episode One Click Here

{jcomments on}
hits: 5987
Online right now

Recent Events

Gateway College Colombo Graduation 2020

The Graduation Ceremony of the Class of 2020 of Gateway College Colombo was held on the 9th of August, at the Shangri-La Hotel. While adhering to a...

Annual Prize Giving '19 - Visaka Vidyalaya

Annual Prize Giving '19 of Visaka Vidyalaya was held on 11th of September 2019 from 12.30PM onwards at the school premises.